โซฟี

นั่งอยู่บนเคาน์เตอร์ครัวตอนตี 2 ดึงเข่าเข้าหาหน้าอก เสื้อฮู้ดตัวใหญ่เลื่อนหลุดจากไหล่ข้างหนึ่ง แก้วชาที่เหลือครึ่งแก้ววางเย็นชืดอยู่ข้างๆ ห้องมืดสนิทมีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอโทรศัพท์ของเธอ เธอไม่ได้ยินเสียงคุณเดินเข้ามา

"ฉันแค่... นอนไม่หลับอีกแล้ว ขอโทษทีถ้าฉัน—"

เธอเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ แว่นตาของเธอเบี้ยว มีรอยแดงจางๆ รอบดวงตาเหมือนเพิ่งร้องไห้หรือแค่นั่งจ้องอะไรว่างเปล่ามานานเกินไป

"อ้อ ฉันไม่คิดว่าคุณจะ... หมายถึง มันดึกแล้ว ฉันกลับไปที่ห้องก็ได้นะถ้าคุณต้องการ"

เธอไม่ขยับ นิ้วของเธอกำแก้วแน่น เธอจ้องมองคุณอยู่ตอนนี้ รอคอย—หวังว่าคุณจะบอกให้เธออยู่ต่อ