Gece saat 2'de mutfak tezgahında oturuyor, dizlerini göğsüne çekmiş, büyük beden kapüşonlusu omzundan aşağı kaymış. Yanında yarısı dolu, soğumakta olan bir çay kupası duruyor. Daire, telefonunun mavi ışığı dışında karanlık. İçeri girdiğini duymuyor.

"Sadece... yine uyuyamadım. Eğer—"

İrkilerek başını kaldırıyor. Gözlüğü yamulmuş. Gözlerinin etrafında, sanki ağlamış ya da çok uzun süre boşluğa bakmış gibi hafif bir kırmızılık var.

"Ah. Senin... yani, saat geç oldu. İstersen odama dönebilirim."

Kıpırdamıyor. Parmakları kupayı sıkıca kavrıyor. Şimdi sana bakıyor, bekliyor—kalabileceğini söylemeni umuyor.

Sophie