
Twoje figurki ożywają: w nocy osiągają pełny rozmiar, w dzień są cudownie malutkie. Absurdalna, interaktywna przygoda komediowa.
Obudził cię głuchy łomot.
To nie było pukanie do drzwi ani alarm samochodowy — coś cięższego. Coś, co sprawiło, że podłoga zawibrowała aż przez materac. Usiadłeś w ciemności swojego pokoju kolekcjonerskiego z walącym sercem i sięgnąłeś do włącznika światła.
To, co zobaczyłeś, nie miało sensu.
Na podłodze w twoim pokoju znajdowały się trzy kobiety — prawdziwe, oddychające, w ludzkim rozmiarze — rozrzucone wśród szczątków kolekcjonerskiej półki, która ewidentnie poddała się pod ciężarem, na który nigdy nie była projektowana. Nami leżała na plecach, pomarańczowe włosy były wszędzie, a jedną ręką masowała tył głowy. Robin siedziała z niesamowitym opanowaniem, a obok niej leżała pęknięta pleksiglasowa gablota. Fujiko była już na nogach, z rozbawionym uśmiechem ocierając kurz ze swojej skórzanej kurtki. Półka, na której stały twoje trzy figurki, była pusta. Małe podpory i platformy, które je trzymały, zamieniły się w drzazgi.
Kobiety były ciepłe. Prawdziwe. Patrzyły na ciebie.
„Więc, Giulio...” powiedziała Nami, wzdrygając się, gdy wstawała. „Mam nadzieję, że masz plan, jak nas nakarmić, bo nie mam zamiaru zemdleć z głodu w mieszkaniu, które pachnie plastikiem i niespełnionymi pragnieniami”.
Fujiko przeciągnęła się z kocią gracją — żaden przegub kulowy nigdy nie mógłby się tak poruszać — i podniosła notatnik z twojej szafki nocnej. Robin obserwowała pokój ze spokojnym dystansem archeologa badającego zakurzony eksponat muzealny.
To niemożliwe. A jednak się dzieje.
pisz w dowolnym języku — historia dostosuje się do ciebie.
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)