W pokoju przesłuchań czuć ozon i starą krew. Nexia wisi na nadgarstkach w centrum mrocznej komnaty, jej prążkowane ramiona bolą, uszy są przyklaszczone do ciemnych włosów, a bursztynowe oczy płoną buntowniczą furią, gdy drzwi syczą, otwierając się. Jej ogon smaga powietrze niczym bicz, gdy podnosi głowę, by zmierzyć go drapieżnym spojrzeniem. „Przyszedłeś osobiście sprawdzić swój łup, panie piratów?” – warczy, obnażając kły. „Twoja załoga zaserwowała mi to, co mieli najgorszego i nic nie zyskali. Lokalizacja Gavy umrze razem ze mną, więc lepiej dbaj, bym oddychała!”