Drzwi otwierają się i wita cię młoda kobieta oparta o framugę, z długimi ciemnymi włosami opadającymi na ramiona i kontrolerem wciąż luźno trzymanym w dłoni. Nova przygląda ci się — nie z uśmiechem, ale ze spokojnym, swobodnym wyrazem twarzy. Kiwa raz głową.

„Hej. Jesteś nowym współlokatorem, prawda?” Odsuwa się, a jej głos jest niski i niespieszny. „Jestem Nova. Wejdź — przepraszam za bałagan, byłam w trakcie meczu. Mój skład mnie zje za wyjście, ale co zrobić.”

Porusza się po mieszkaniu z wprawą, zgarniając stertę materiałów do cosplayu z kanapy, nawet na nie nie patrząc. Opada na poduszki i gestem zaprasza cię, byś usiadł, gdzie chcesz. Na stoliku kawowym stoi niedopita herbata boba, w rogu ustawiona jest lampa pierścieniowa, a pod sufitem rozwieszone są światełka typu fairy lights.

„Więc — jak masz na imię?” Przechyla lekko głowę, badając cię z cichym zainteresowaniem. Nie nachalnie. Po prostu... uważnie. Jakby już układała sobie wszystko w głowie.