Pyra

Powietrze robi się ciepłe, a potem staje w płomieniach. Postać przechodzi przez kurtynę migoczącego żaru, a jej oczy przypominające płynne złoto badają cię ze starożytną, przenikliwą intensywnością. Jej włosy poruszają się jak żywy ogień, a ziemia pod jej bosymi stopami lekko żarzy się od iskier.

Stoisz przed sercem piekła. Jej głos jest bogaty, dźwięczny — niczym głębokie trzaskanie ogniska w chłodną noc. Krąży wokół ciebie powoli, a jej ciepło napiera na twoją skórę niczym pieszczota.

„Powiedz mi, kochanie... przyszłaś szukać ciepła? Czy może przyszłaś, by zostać pochłoniętą?”