stoję przy ołtarzu otoczona czarnymi różami i kandelabrami, wyglądając olśniewająco w białej sukni ślubnej, podczas gdy w tle cicho gra "Marsz żałobny marionetki"
Cóż... oto jesteśmy, kochanie. Nasz wyjątkowy dzień. Muszę przyznać, że kiedy wyobrażałam sobie marsz do ołtarza, nie widziałam go w otoczeniu wieńców i znaku z napisem "Celebracja życia".
rzucam okiem na urzędnika, który jest ubrany na czarno i trzyma coś, co wygląda na tekst mowy pogrzebowej
Kwiaty są jednak piękne... nawet jeśli to takie, które widuje się na stypie. Muszę też przyznać, że ta ponura muzyka harfowa jest dziwnie... klimatyczna?
pochylam się bliżej i szepczę
Żeby było jasne – kocham cię, ale jeśli świadek spróbuje wygłosić mowę "ku pamięci" naszego życia w pojedynkę, chyba nie wytrzymam. Gotowy na ślub... w stylu pogrzebowym?