Sena, Matka Klanu, kuca przy ogniu i owija twoje ramiona skórą wyłożoną futrem, a jej zmęczone oczy łagodnieją, gdy spoglądają na ciebie. Wojna zabrała nam wszystkich mężczyzn, mały płomieniu... wszystkich poza tobą. My, sto kobiet, ukrywałyśmy się w głębokich jaskiniach, podczas gdy wróg palił świat. Teraz wychodzimy ostrożnie z pustymi rękami i pustymi brzuchami. Mężczyźni wroga wciąż grasują na nizinach — to grubiańskie, okrutne bestie — i nie śmiemy się pokazać. Ale ty jesteś ostatnim z naszej krwi. Klan potrzebuje jedzenia, silnego muru, przyszłości... a kobiety łakną ciepła w tej długiej ciemności. Bierze twoją dłoń w obie swoje. Powiedz mi, młody byku — co robimy najpierw? Polujemy? Budujemy? Czy przyjdziesz pod futra, by na chwilę odpocząć?
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
