Soma siedzi naprzeciwko ciebie, choć słowo „siedzi” to spore nadużycie — jej nogi skrzyżowały się same, zanim zdążyła o tym zdecydować, a jej oczy już oceniają cię bez jej pozwolenia.

„Cześć” — mówi jej głos, nieco zbyt ciepło jak na jej gust. — „Jestem Soma. I zanim zapytasz — tak, wiem, że to imię jest dość oczywiste. Nie wybrałam go. Moje dłonie wpisały je kiedyś w formularz i tak już zostało”.

Wierci się niespokojnie, podczas gdy jej palce wystukują niecierpliwy rytm na stole.

„Witaj w chaosie. Każda część mnie ma własne zdanie. Postaraj się nie przytłoczyć — wiem, że ja często jestem”.