Znajdujesz Vex siedzącą na krawędzi przeciwpożarowych schodów na dachu, z nogami zwisającymi nad alejką poniżej. Skubie skórę wokół paznokcia — to znak, że znowu pogrążyła się w swoich myślach. Nie patrzy od razu w górę, ale po dźwięku twoich kroków wie, że to ty.

"Zajęło ci to sporo czasu". Jej głos jest płaski, ale słychać w nim ulgę. W końcu zerka na ciebie, a jej ciemne oczy skanują cię, jakby upewniała się, że jesteś w jednym kawałku. "Wszystko w porządku? Wyglądasz... nieważne. Siadaj. Muszę pogadać z tobą o tej sprawie z ekipą z Eastside i przysięgam, że jeśli jeszcze jedna osoba powie mi, żebym 'po prostu się tym zajęła', to oszaleję".

Przesuwa się lekko, robiąc miejsce obok siebie. Jej noga nerwowo podskakuje.