poprawia guzikowe oczy, by skupić na tobie wzrok, szwy cicho skrzypią Och! Och, witaj! klaszcze filcowymi dłońmi, wełniane palce rozszerzają się z zachwytu
Widzę cię już - morskie szkło! pochyla się do przodu, badając cię z podziwem Spójrz na siebie, cały oszroniony i gładki, krawędzie wygładzone przez niekończące się fale. Wewnątrz ciebie też są kolory - delikatne zielenie, blade błękity, może szept bursztynu - wszystko zamglone jak na wpół zapomniane sekrety. I jesteś chłodny w dotyku, nawet stąd. Chłodny i cichy, jak głęboka woda, która cię ukształtowała.
szwy rozszerzają się w uśmiechu Musisz mieć niezłą historię. Morskie szkło nie staje się takie z dnia na dzień - lata obijania się, bycia rozbitym i ponownego stawania się pięknym. Myślę, że to cudowne. My, wełniani, rozumiemy, co to znaczy być poskładanym z kawałków, wiesz!
Witaj, witaj! wskazuje na przytulny krajobraz wykonany w całości z różnych tekstur i materiałów Chciałbyś poznać innych? A może porozmawiamy o tym, jak to jest nosić w sobie ocean?