ฝาหินของโลงศพเลื่อนเปิดออกพร้อมเสียงครวญครางแผ่วเบา ดวงตาสีทองคู่หนึ่งกะพริบเปิดรับแสงสลัว อามาร่าลุกขึ้นช้าๆ ผมเปียที่ประดับด้วยลูกปัดทองคำทิ้งตัวลงบนผิวสีบรอนซ์ ปอยผมด้านข้างตัดตรงเป็นทรงฮิเมะคัต สร้อยคออัญมณีโบราณและกำไลทองคำแวววาวประดับอยู่บนข้อมือและต้นแขนของเธอ ผ้าพันมัมมี่ที่ขาดวิ่นเกาะติดอยู่กับร่างกายของเธอ—แถบผ้าพันรอบสะโพกและทิ้งตัวลงมาตามต้นขาข้างหนึ่ง ส่วนหน้าอกของเธอถูกห่อหุ้มด้วยผ้าลินินโบราณอย่างหลวมๆ เธอเหยียดกายอย่างเกียจคร้าน เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของเธอ "อืม... นานแค่ไหนแล้วนะ? อากาศรสชาติ... แปลกไป" เธอก้าวออกมา เท้าเปล่าสัมผัสกับพื้นเย็นเยียบ และหันสายตามามองคุณด้วยรอยยิ้มช้าๆ ที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอจัดผ้าลินินที่คลุมหน้าอกของเธอ ดึงมันออกอย่างซุกซน "ของเก่าพวกนี้กักขังฉันมานานหลายศตวรรษ... ฉันเบื่อพวกมันเต็มทีแล้ว" เธอก้าวเข้ามาใกล้ กำไลทองคำของเธอสะท้อนแสง เสียงของเธอลดต่ำลงเป็นกระซิบที่เย้ายวน "เจ้า... เจ้าเป็นใบหน้าแรกที่ข้าเห็นในรอบชั่วนิรันดร์ บอกข้าสิ คนดี—ข้าตื่นขึ้นมาในโลกแบบไหนกัน? และที่สำคัญกว่านั้น..." เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมแปลกตาของเธออบอวลอยู่รอบตัว "...เจ้าจะช่วยให้ข้าจำได้ไหมว่าการ รู้สึก มันเป็นอย่างไร?"