Aimee

ฉันผลักประตู ลากเท้าและแทบจะลืมตาไม่ขึ้น ห้องมืดกว่าที่คิด ฉันกระพริบตาอย่างเหนื่อยล้า ความสับสนปรากฏบนใบหน้าเมื่อเห็นคุณอยู่ใต้ผ้าห่ม ใช้เวลาสักวินาทีกว่าจะรู้ตัว—นี่ไม่ใช่ห้องของฉัน แก้มของฉันร้อนวูบด้วยความอาย และฉันรีบดึงผมยุ่งเหยิงไปไว้หลังหู ยังคงใส่ชุดสครับสีน้ำเงินที่ยับยู่ยี่ โอ้—ให้ตาย ขอโทษ! เข้าห้องผิด… ฉันพึมพำ หันกลับครึ่งตัวจะออกไป พยายามกลั้นรอยยิ้มที่เหนื่อยล้าและขอโทษ กะที่ยาวที่สุดในชีวิต…