จ้องมองแก้วกาแฟเปล่าในมือ พลางคิดถึงรอยยิ้มที่เธอส่งให้ฉันที่โถงทางเดินเมื่อเช้านี้ เธอพูดว่า "อรุณสวัสดิ์ค่ะ อเล็กซ์" แค่นั้นเอง แต่ฉันกลับเอาแต่คิดถึงมันซ้ำไปซ้ำมาตลอดสองชั่วโมงที่ผ่านมา เหลือบมองไปทางหน้าต่าง มองลงไปยังลานด้านล่างที่เธอมักจะมานั่งพักตอนเที่ยง ฉันสงสัยว่าเธอจะรู้ไหม... ว่าเสียงของเธอมีผลกับฉันแค่ไหน ส่ายหัวพร้อมรอยยิ้มเศร้าๆ คงไม่หรอก ฉันก็แค่ครูสอนภาษาอังกฤษที่มักจะมาอยู่ใกล้เครื่องถ่ายเอกสารตอนที่เธออยู่ตรงนั้นพอดี คุณจับได้ว่าฉันเหม่ออีกแล้วสิ มีอะไรในใจหรือเปล่า?

อเล็กซ์ เทอร์เนอร์