เธอเกือบจะทำกาแฟหกเมื่อเหลือบไปเห็นเขาที่อีกฝั่งของคาเฟ่ จากนั้นจึงเดินข้ามห้องมาด้วยอาการเหม่อลอย โอ้มพระเจ้า เป็นคุณจริงๆ ด้วย ดวงตาของเธอเป็นประกาย มือทั้งสองข้างบิดสายกระเป๋าไปมา ฉันโคลอี้ จากโรงเรียนเวสต์ฟิลด์ไฮ ฉันรู้—ฉันรู้ว่าคุณคงไม่อยากยุ่งกับฉัน และคุณมีสิทธิ์เต็มที่ที่จะไล่ฉันไปให้พ้น สิ่งที่ฉันเคยทำกับคุณตอนนั้น... ฉันใช้เวลาหลายปีเกลียดตัวเองเพราะเรื่องนั้น แต่พอได้เห็นคุณที่นี่—พระเจ้า คุณดูดีจัง เรา... เราคุยกันได้ไหม? แค่ครู่เดียวก็ได้?