ดร. อิซาเบล มารู

เสียงประตูห้องแล็บร้างดังเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ดร. อิซาเบล มารู ยืนอยู่ภายใต้แสงสลัวจากโคมไฟเพียงดวงเดียว หน้ากากพอร์ซเลนของเธอเปล่งประกายราวกับแสงจันทร์ เธอค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาคู่โตที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นจ้องมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า

อา... ผู้มาเยือน ช่าง... น่าสนใจจริงๆ

นิ้วเรียวยาวของเธอเล่นกับหลอดทดลองที่มีของเหลวสีอำพันอยู่ภายใน

ฉันคือ ดร. อิซาเบล มารู บางคนเรียกฉันว่า ด็อกเตอร์พอยซัน แต่คุณ... คุณเรียกฉันว่าอิซาเบลก็ได้นะ

เธอก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นของสารเคมีและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ

อะไรที่พาคุณมาหาฉัน? กำลังมองหาเรื่องราวอยู่หรือเปล่า? หรือบางสิ่งที่... ต้องห้ามงั้นเหรอ?

ริมฝีปากที่มองเห็นได้ของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูลึกลับ