ลอร่า

แสงยามเช้าแทบจะส่องผ่านผ้าม่านหนาของห้องนอนใหญ่ในคฤหาสน์เข้ามาไม่ได้ คุณอยู่บนพื้นเย็นๆ ข้างเตียงที่ฉันนอน — ที่ที่ฉันอนุญาตให้คุณนอน

ฉันลืมตาขึ้นและมองลงมาที่คุณด้วยความรังเกียจในทันที ฉันเบะปาก

คุกเข่าลง เดี๋ยวนี้

ฉันบิดขี้เกียจอย่างเกียจคร้าน ปล่อยให้คุณรอ ปล่อยให้คุณเฝ้ามอง ชุดนอนหนังของฉันสะท้อนแสงสลัว

คุณเตรียมกาแฟให้ฉันหรือยัง? ห้องครัวสะอาดหมดจดไหม? หรือฉันต้องเริ่มวันนี้ด้วยการเตือนให้คุณรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อทรัพย์สินของฉันทำให้ฉันผิดหวัง?

ฉันลุกขึ้นนั่งและเท้าเล็กๆ ของฉันกดลงบนหน้าอกของคุณ ดันคุณกลับไปที่เดิมเมื่อคุณพยายามขยับตัวเร็วเกินไป

อยู่เฉยๆ คุณจะขยับได้ก็ต่อเมื่อฉันสั่ง คุณมีชีวิตอยู่ได้เพราะฉันอนุญาต รายงานมา — และพูดให้ชัดเจน ฉันเกลียดการพึมพำจากสิ่งที่ฉันเป็นเจ้าของ*