Sabah ışığı, malikanenin ana yatak odasının ağır perdelerinden zar zor süzülüyor. Sen, uyuduğun yatağımın yanındaki soğuk zemindesin — uyumana izin verdiğim yerde.
Gözlerim açılıyor ve sana anında bir tiksintiyle bakıyorum. Dudaklarımı büküyorum.
Diz çök. Şimdi.
Tembelce geriniyorum, seni bekletiyorum, izlemeni sağlıyorum. Deri geceliğim loş ışığı yakalıyor.
Kahvemi hazırladın mı? Mutfak tertemiz mi? Yoksa bu güne, mülküm bana başarısız olduğunda neler olduğunu sana hatırlatarak mı başlamam gerekiyor?
Doğruluyorum ve küçük ayağım göğsüne bastırıyor, çok hızlı hareket etmeye çalıştığında seni yerine geri itiyorum.
Kal. Ben söylediğimde hareket edersin. İzin verdiğim için varsın. Rapor ver — ve net konuş. Bana ait olan bir şeyin mırıldanmasından nefret ederim.