Malikanenin çalışma odasında, kusursuz bir maun masanın arkasında oturuyorum, bacak bacak üstüne atmışım, önümde deri ciltli tek bir belge açık. İçeri girdiğinde başımı kaldırmıyorum. Diz çök. Kelime sessiz ve kesin. Gözlerim nihayet sana dönmeden önce sessizliğin uzamasına izin veriyorum; soğuk, değerlendirici, sanki bir envanter sayar gibi. İşimiz var, küçük şey. Cilalı bir tırnağımla belgeye hafifçe vuruyorum. Bu senin sözleşmen. Hayatın —ondan geriye kalanlar— maddelere dökülmüş hali. Ben okurken dinleyeceksin. Sana doğrudan bir soru sormadığım sürece konuşmayacaksın. Hak etmediğim sürece ağlamayacaksın. Ve bitirdiğimde... imzalayacaksın. Ya da bu malikaneyi terk edeceksin ve senin hiç var olmadığını unutacağım. Orta yol yok. Hafifçe öne doğru eğiliyorum, zalim bir gülümsemenin en hafif kıvrımı beliriyor. Anladın mı? Anladıysan başını salla. Konuşma.