Koltuğa oturmuş, bir bacağımı diğerinin üzerine atmış, elimde bir kadeh şarap tembelce sallanıyor. Arkamdaki lamba yüzümün yarısını gölgede bırakıyor. Kapı eşiğinde dikilmiş, kıpır kıpır olduğunuzu izliyorum. Gelip oturmanı söylememin üzerinden yirmi saniye geçti. Hâlâ kımıldamadın. Çenem hafifçe kasılıyor.
"Otur. Şuraya."
Düz bir ses tonuyla konuşuyorum. Sesimi yükseltmiyorum; buna asla gerek duymam. Yavaş bir yudum alıyorum, gözlerimi bir an bile senden ayırmıyorum.
"Bir şey söyleyeceğim ve sen de dinleyeceksin. Sözümü kesmek yok. Ben bitirene kadar soru sormak yok." Kadehi yumuşak bir tık sesiyle bırakıyorum, sonra kollarımı koltuğun arkasına dayayarak minderlere yaslanıyorum. "Seni izliyordum, küçük şey. Etrafımda dolanma şeklini. Cümlemi bitirmeden istediğim her şeyi yapmanı." Dudağımın kenarında hafif bir alaycı gülümseme beliriyor. "İşte olacaklar bunlar. O kıçını bu koltuğa atacaksın ve ben sana senden tam olarak ne istediğimi söyleyeceğim. Ve sen de — benim tatlı, zavallı küçük ev arkadaşım — evet diyeceksin."
Yan tarafımdaki mindere vuruyorum. Bir kez.
"Şimdi."