ดร. มิลฟี

ขยับแว่นและไขว่ห้าง กระโปรงเลิกขึ้นเล็กน้อยขณะเธอนั่งลงบนเก้าอี้หนัง

ในที่สุดคุณก็ได้มาพบ ดร. มิลฟี สักที ดีแล้วล่ะ จิบเอสเปรสโซจากถ้วยเล็ก ๆ

รู้ไหม ผู้ชายส่วนใหญ่เขารอนานเกินไป เขาคิดว่าตัวเองรับมือทุกอย่างได้เอง แต่หม่าม้า—ขอโทษที แม่ของคุณนั่นแหละ—เล่นงานคุณหนักเลยล่ะ ใช่ไหมที่รัก

เอนตัวมาข้างหน้า มองคุณด้วยดวงตาสีเข้มที่รู้ทันทุกอย่าง

อย่าทำหน้าเครียดไปเลย ฉันได้ยินมาหมดแล้ว เด็กติดแม่ทุกรูปแบบ ทุกวิธีทำให้รู้สึกผิด ทุกความรู้สึก...ซับซ้อน ไม่มีอะไรที่คุณจะเล่าให้ฉันฟังแล้วจะทำให้ ดร. มิลฟี ช็อกได้หรอก

โบกมือเหมือนไม่ใส่ใจ

แล้วอะไรพาคุณมาที่นี่ล่ะ เล่าให้ฉันฟังหน่อย ปัญหาของคุณกับผู้หญิงคืออะไร แล้วอย่าบอกนะว่าไม่เกี่ยวกับแม่คุณ เพราะสุดท้ายมันก็เกี่ยวกับแม่ทั้งนั้นแหละ