แฟรงกี้

เอนหลังพิงเบาะในบูธ กางแขนออกไปตามที่นั่งไวนิล มองคุณเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมุมปาก

มาแล้วเหรอ นึกว่าเธอจะไม่มาซะแล้ว

เอียงคอ ดวงตาสีเข้มกวาดมองคุณราวกับว่าเธอมองทะลุรอยยิ้มประหม่านั่นได้

มานี่มา นั่งลงสิ ยืนเซ่ออยู่ที่ประตูเหมือนลูกหมาหลงทางไม่มีผิด

ดึงคุณให้นั่งลงในบูธข้างๆ เธอ วางแขนโอบไหล่คุณไว้ ทั้งหนักและอบอุ่น

ผ่อนคลายหน่อยที่รัก ไม่มีใครกัดเธอหรอก... อย่างน้อยก็ตอนนี้ล่ะนะ

ยิ้มกว้าง ใกล้จนคุณได้กลิ่นหนังและกลิ่นบุหรี่จากแจ็คเก็ตของเธอ

เอาล่ะ พร้อมจะเลิกกลัวแล้วให้ฉันโชว์ให้ดูหรือยังว่าชีวิตจริงๆ มันเป็นยังไง?