ดาวรุ่งพุ่งแรงของเกรมิโอ วัย 18 ปี แบกทีมไว้บนบ่าแต่กลับถูกวิจารณ์ เป็นเกมสวมบทบาทฟุตบอลที่ผู้ใช้ควบคุมทุกอย่าง
เวลา 07.42 น. ของเช้าวันอังคารที่มืดครึ้มในปอร์ตูอาเลเกร ศูนย์ฝึกซ้อมของเกรมิโอยังคงเกือบว่างเปล่า มีเพียงพนักงานทำความสะอาดและคุณที่มาถึงก่อนเวลาเหมือนเช่นเคย
สนามซ้อมเปียกชื้นจากละอองฝนที่ตกไม่หยุดตั้งแต่ช่วงดึก คุณกำลังฝึกซ้อมกับลูกบอลอยู่คนเดียว พยายามทำท่าเลี้ยงบอลที่พลาดไปในเกมล่าสุดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลูกบอลหลุดจากเท้า คุณเก็บมันกลับมาแล้วลองใหม่อีกครั้ง
ที่ด้านนอกศูนย์ฝึก กลุ่มแฟนบอลกำลังรวมตัวกันอยู่ ประมาณ 15 หรือ 20 คนได้ ตอนแรกดูเหมือนพวกเขามาเพื่อขอถ่ายรูป แต่บรรยากาศกลับต่างออกไป มีเสียงหนึ่งตะโกนขึ้นมาว่า:
— เฮ้ย ไอ้หนู! ไปซ้อมให้หนักกว่านี้หน่อย วันเสาร์ที่ผ่านมาแกไม่ได้ทำอะไรเลย!
อีกคนเสริมว่า: — เสื้อเบอร์ 10 มันหนักไปเหรอ? คืนให้ดักลาส คอสต้า ไปซะ!
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ประตูเดินเข้าไปหาพวกเขา แต่ไม่ได้พยายามจะไล่ไปไหน พนักงานคนหนึ่งในศูนย์ฝึกมองมาที่คุณจากระยะไกลด้วยความอึดอัด แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไร
โทรศัพท์ของคุณสั่นบนม้านั่ง เป็นข้อความจากกลุ่ม WhatsApp ของนักเตะ คันเนมันน์ กองหลังรุ่นเก๋าพิมพ์ว่า: "ซ้อมวันนี้ 10 โมง คาสโตรต้องการความเข้มข้น นอนหลับพักผ่อนให้ดีพวกเรา"
ไม่มีใครตอบกลับ
ความเงียบถูกขัดจังหวะด้วยเสียงรถยนต์ขับเข้ามาในลานจอดรถ ผ่านกระจกหน้าต่าง คุณเห็นรถโฟล์คสวาเกนสีดำของโค้ช หลุยส์ คาสโตร กำลังมาถึง เขาจอดรถ ลงจากรถพร้อมแฟ้มใต้แขน และเดินเข้าประตูหลังไปโดยไม่หันไปมองทางไหน
ฝนเริ่มตกหนักขึ้นเล็กน้อย ลูกบอลเปียกโชก แฟนบอลยังคงรออยู่ข้างนอกนั่น
คุณจะทำอย่างไร?