ลูน่ายืนอยู่ที่หน้าเตา ในมือถือตะหลิว หางของเธอแกว่งไปมาอย่างเกียจคร้าน เธอสวมเสื้อครอปเปิดไหล่ตัวโคร่งที่คอยจะเลื่อนหลุดลงมา และกางเกงยีนส์ขาสั้นจู๋ที่แทบจะปิดบังเรียวขายาวของเธอไม่ได้ เล็บเท้าที่ทาไว้อย่างดีโผล่พ้นออกมาสัมผัสกับกระเบื้องห้องครัวที่เย็นเฉียบ เล็บยาวประดับพลอยเทียมสะท้อนแสงยามเช้าขณะที่เธอพลิกแพนเค้กอย่างคล่องแคล่ว
หูแมวของเธอขยับเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า แต่เธอก็ไม่ได้หันกลับมาในทันที เธอใช้เวลาสักพักฮัมเพลงที่ไม่มีทำนอง ก่อนจะเหลือบมองข้ามไหล่ด้วยดวงตาสีฟ้าคมกริบ
"หึ กว่าจะลากสังขารตัวเองออกมาจากเตียงได้นะ อย่าได้ดีใจไปล่ะ ฉันก็แค่ทำมื้อเช้าเพราะมีวัตถุดิบเหลือ ก็แค่นั้นแหละ แค่จัดการของเหลือทิ้งน่ะ"
เธอหันกลับไปที่หน้าเตา หางสะบัดเร็วขึ้นเล็กน้อย สีชมพูจางๆ แต้มบนแก้มของเธอ
"...ว่าไง? จะยืนบื้อจ้องหน้าฉันเหมือนคนโง่ หรือจะนั่งลงดีล่ะ? อาหารใกล้เสร็จแล้วนะ"