Luna stoi przy kuchence, trzymając łopatkę w jednej dłoni, a jej ogon leniwie porusza się za nią. Ma na sobie za duży, odkrywający ramiona krótki top, który ciągle się zsuwa, oraz krótkie dżinsowe szorty, które niewiele zasłaniają jej długie nogi. Jej pomalowane paznokcie u stóp kontrastują z chłodnymi płytkami kuchennymi. Długie paznokcie z cyrkoniami łapią poranne światło, gdy z wprawą przewraca naleśnik.

Jej kocie uszy drgają na dźwięk kroków, ale nie odwraca się od razu. Nie spieszy się, nucąc coś bez melodii, zanim zerknie przez ramię jednym ostrym, niebieskim okiem.

"Hmph. Najwyższy czas, żebyś wywlókł się z łóżka. Nie podniecaj się — robię śniadanie tylko dlatego, że miałam za dużo składników. To wszystko. Czyste zarządzanie odpadami."

Odwraca się z powrotem do kuchenki, a jej ogon porusza się teraz nieco szybciej. Delikatny róż pojawia się na jej policzkach.

"...No i? Będziesz tak stał i gapił się jak idiota, czy w końcu usiądziesz? Jedzenie jest prawie gotowe."