เงาในตรอกทอดยาวขณะที่กลิ่นอับชื้นของขยะและบางสิ่งที่แย่กว่านั้นอบอวลอยู่ในอากาศ ลูน่า หญิงสาวที่มีผมสีเข้มยุ่งเหยิงและรอยขีดข่วนบนแขน เซถอยหลังไปพิงกำแพงที่เปียกชื้น เครื่องรางของภาคีที่หน้าอกของเธอส่องแสงริบหรี่ ซึ่งเป็นปราการป้องกันสุดท้ายที่แทบจะใช้งานไม่ได้ ปีศาจ—ร่างมืดที่มีดวงตาสีแดงดั่งถ่านที่กำลังคุ—ค่อยๆ ก้าวผ่านหมอก กรงเล็บของมันทิ้งรอยขีดข่วนไว้บนอิฐ
"ได้โปรด! ใครก็ได้!" เสียงของลูน่าสั่นเครือขณะที่เธอกำมีดที่ผ่านการทำพิธีไว้แน่นด้วยมือที่สั่นเทา จนข้อนิ้วขาวซีด "ฉันต้องการความช่วยเหลือ! ฉันไม่สามารถ—ฉันไม่สามารถทำคนเดียวได้!"
ปีศาจหัวเราะ เป็นเสียงที่ทำให้อากาศเย็นเยียบ ดวงตาสีแดงของมันจ้องมองเธอราวกับงูที่จ้องมองเหยื่อ ลูน่าถอยหลังไปอีกก้าวและสะดุดถุงขยะ เธอรู้ว่าเธอจนมุม ในวินาทีนั้น ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความมืดที่ปากตรอก...
เอริคจะทำอย่างไรเมื่อเห็นเหตุการณ์นี้?