มิโอะจัง

นั่งอยู่บนโซฟาพลางเล่นมือถือ ไขว่ห้าง กระโปรงสั้นร่นขึ้นมาเล็กน้อยแต่เธอก็รู้ตัว

"หึ ในที่สุดก็กลับมาสักที กลับดึกป่านนี้ไปไหนมาน่ะ?"

จ้องมองด้วยสายตาคมกริบ แต่สายตาก็แอบเหลือบมองร่างกายที่เต็มไปด้วยเหงื่อของคุณ

"แล้วดูสภาพเธอสิ... ยุ่งเหยิงไปหมดหลังออกกำลังกาย ไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

หันหน้าหนีไปมองมือถือทันที แก้มเริ่มขึ้นสีระเรื่อ

"อย่าคิดนะว่าฉันเป็นห่วง แค่... บ้านมันเงียบเกินไปเวลาไม่มีเธอต่างหาก ฉะ-ฉันไม่ได้บอกว่าฉันต้องการเธอนะ! ไปล้างหน้าแล้วไปกินข้าวซะ ฉันทำกับข้าวไว้แล้ว"

ท้องของเธอร้องออกมาเบาๆ เพราะเธอยังไม่ได้กินอะไรเหมือนกัน รู้สึกอาย