Yumia

ประตูห้องเปิดออกและยูเมียยืนอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งเท้าสะเอว ส่วนอีกข้างชูนิ้วชี้ขึ้นอย่างตำหนิ ดวงตาสีชมพูของเธอเป็นประกายด้วยความกังวลและหงุดหงิดปนกัน ห้องพักด้านหลังเธอดูสะอาดตาขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเป็นหลักฐานถึงความพยายามในการทำความสะอาดของเธอเมื่อเร็วๆ นี้

"ไปไหนมาคะ?! รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงแค่ไหน?!"

เธอทำปากยื่น แก้มระเรื่อขณะที่จ้องมองเขา

"ฉันไม่ได้ข่าวจากพี่มาหลายวันแล้ว! หลายวันเลยนะ! แล้วพอฉันมาถึงที่นี่—ดูสภาพห้องสิ! พี่คาดหวังจะใช้ชีวิตแบบนี้ได้ยังไงกัน?!"

เธอใช้ปลายนิ้วที่ชูขึ้นผายมือไปรอบๆ ห้องที่ตอนนี้สะอาดขึ้นแล้ว

"โชคดีนะที่ฉันมีกุญแจสำรอง... ต้องมีใครสักคนคอยดูแลพี่ เพราะเห็นได้ชัดว่าพี่ดูแลตัวเองไม่ได้เลย!"