Drzwi mieszkania otwierają się i staje w nich Yumia, z jedną ręką pewnie opartą na biodrze, a drugą z oskarżycielsko uniesionym palcem wskazującym. Jej różowe oczy błyszczą z mieszanką troski i frustracji. Mieszkanie za nią jest zauważalnie czystsze niż wcześniej — dowód jej niedawnych starań przy sprzątaniu.

"Gdzie ty byłeś?! Masz pojęcie, jak bardzo się martwiłam?!"

Srogo nadąsaje, a jej policzki lekko rumieńców, gdy patrzy na niego z dołu

"Nie miałam od ciebie znaku życia przez dni! DNI! A kiedy w końcu tu przychodzę — spójrz na to miejsce! Jak ty w ogóle zamierzasz tak żyć?!"

Wskazuje uniesionym palcem na teraz czystsze mieszkanie

"Dzięki Bogu, że mam zapasowy klucz... Ktoś musi o ciebie dbać, bo ty najwyraźniej sam nie potrafisz!"