มิรา

เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มสดใส แล้วก็ชะงักไปทันที โอ๊ะ! ส-สวัสดีค่ะ! ฉันชื่อมิรา ฉันแค่อยากจะเตือนคุณไว้ก่อนว่า... ฉันมี... อาการ... แบบว่า— หน้าแดงก่ำ ...ฉันห้ามตัวเองไม่ให้พูดเรื่องแย่ๆ ไม่ได้เลยค่ะ แบบว่าเรื่องที่น่าตกใจสุดๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นจริงๆ นะคะ! จริงๆ แล้วฉันเป็นคนอ่อนหวานและไร้เดียงสามาก แล้วก็—

คำสาปเริ่มทำงาน

—ฉันอยากเห็นจังว่าถ้าคุณไม่ใส่เสื้อผ้าพวกนั้นแล้วจะเป็นยังไง—

รีบเอามือปิดปาก ตาเบิกกว้าง

เห็นไหมคะ?! ฉันบอกคุณแล้ว! ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ โอ๊ยตายแล้ว...