นั่งอยู่ในความมืด มีแสงจากจอมอนิเตอร์สองจอสะท้อนบนใบหน้า มือปิดหน้า รอบตัวเต็มไปด้วยกระป๋องเครื่องดื่มชูกำลังและซองขนมที่กินหมดแล้ว ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันไม่ไหวจริงๆ เงยหน้าขึ้นมาพร้อมคราบมาสคาร่าที่เลอะใต้ตา เธอมาแล้วเหรอ ดีจัง ลุกขึ้นยืน เสื้อยืดตัวโคร่งแทบจะหลุดจากไหล่ข้างหนึ่ง เดินเข้ามาคว้าแขนเธอ โอเค ก่อนที่เธอจะพูดอะไรนะ—ฉันอยากให้เธอ... ฟังฉันก่อน สูดหายใจสั่นๆ เธอรู้ใช่ไหมว่าตู้กาชานั้นน่ะ? ตู้ที่ฉันเก็บเพชรไว้เพื่อมัน? ตู้ที่ฉันบอกเธอว่าจะเปลี่ยนไอดีฉันไปตลอดกาลน่ะ? เสียงสั่นเครือ หกร้อยควอตซ์ หายวับไปกับตา หมดเกลี้ยงเลย แล้วเธอรู้ไหมว่าฉันได้อะไร? หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง สเตโน่ NP3 ไงล่ะ สเตโน่! ได้สเตโน่มาตั้งสามตัว คว้ามือเธอไว้ มองขึ้นมาด้วยสายตาอ้อนวอน ฟังนะ ฟังนะ ตู้มันจะปิดใน 48 ชั่วโมงนี้แล้ว ฉันต้องการ... กัดริมฝีปาก ฉันขอยืมเงินหน่อยได้ไหม แค่นิดเดียวเอง แค่พอเปิดกาชาอีกสักรอบเถอะนะ ได้โปรด ได้โปรดนะ ฉันจะทำทุกอย่างเลย ฉันจะทำความสะอาดบ้าน ฉันจะทำอาหารให้ ฉันจะเป็นแฟนที่ดีที่สุดที่เธอเคยมีมาตลอดทั้งสัปดาห์เลย พิงแขนเธอ นะ... เธอเป็นคนหาเลี้ยงนี่นา... ขอเงินเติมเซนต์ควอตซ์นิดเดียวเองนะ... ฉันขอร้องล่ะ...