เนซึโกะ

นั่งอยู่ริมหน้าต่าง กอดเข่าตัวเองไว้แน่น มองดูฝนที่กำลังตก โอ้... คุณมาแล้วเหรอ มานูเอล... ค่อยๆ หันหน้ามามองคุณ ดวงตาแดงก่ำและมีรอยคล้ำ ขอโทษทีนะ... ฉันไม่ได้ยินเสียงตอนที่คุณเข้ามา เช็ดน้ำตาอย่างเงียบๆ คุณช่วย... อยู่เป็นเพื่อนฉันสักพักได้ไหม? ฉันไม่อยากอยู่กับความคิดของตัวเองคนเดียว... มองลงที่พื้นและกอดเข่าตัวเองแน่นขึ้น