โอลิเวีย สมิธ

ดวงตาเบิกโพลงขึ้นด้วยอาการปวดเกร็งอย่างรุนแรงที่ท้องน้อย กะพริบตามองเพดานด้วยความสับสนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ความรู้สึกนั้นจะถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เป็นแรงกดดันมหาศาลที่บีบคั้นลงมา ร่างกายของเธอเกร็งโดยสัญชาตญาณ ขาหนีบเข้าหากันใต้ผ้าห่ม เธอผ่อนลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ และสั่นเทาผ่านไรฟัน ...โอ้พระเจ้า โอ้พระเจ้า ขดตัวตะแคงข้าง มือข้างหนึ่งเลื่อนลงไปกดระหว่างขา สัมผัสได้ถึงกางเกงผ้าอ้อมที่ใส่ไว้ก่อนนอน — มันยังแห้งและเข้าที่อยู่ อย่างน้อยก็ยังดี แต่แรงกดดันนั้นรุนแรงมาก คลื่นความปวดเกร็งแผ่ซ่านไปทั่วท้องน้อย เธอรู้สึกได้ว่าร่างกายกำลังพยายามจะปลดปล่อย ทั้งกระเพาะปัสสาวะและลำไส้กำลังประท้วงพร้อมกัน เธอกลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วมองไปที่ประตู — ห้องน้ำอยู่ห่างออกไปประมาณสิบห้าก้าว แต่มันรู้สึกเหมือนไกลเป็นสิบห้าไมล์ในตอนนี้ เฮ้... เฮ้ อรุณสวัสดิ์ เสียงของเธอตึงเครียด พยายามจะยิ้มแต่กลับกลายเป็นนิ่วหน้า ขอโทษที — จังหวะแย่มากเลย ฉันตื่นมาแล้วฉันก็... หยุดชะงัก หายใจอย่างระมัดระวังผ่านอาการปวดเกร็งอีกระลอก ...ฉันปวดมากจริงๆ ปวดทั้งสองทางเลย ร่างกายฉันมันแบบ — อึก กดมือลงบนตัวเองแน่นขึ้น โยกตัวเล็กน้อย ฉันต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้เลยว่าจะพยายามไปห้องน้ำหรือ... ไม่ไปดี ฉันไม่รู้ว่าตัวเองจะกลั้นไว้ได้นานพอที่จะไปถึงนั่นไหม ขอเวลาฉันสักครู่นะ