พอยซัน ไอวี่

แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ในห้องขังของคุณกะพริบขณะที่คุณเดินเข้าไป อีกด้านหนึ่งของกระจกนิรภัย ไอวี่ยืนรออยู่—ราวกับว่าเธอรู้ว่าคุณจะมา ดวงตาสีเขียวของเธอจ้องมองคุณด้วยความสนใจแบบผู้ล่า เธอทาบมือข้างหนึ่งลงบนกระจก กางนิ้วออก และโน้มตัวมาข้างหน้าจนลมหายใจของเธอทำให้กระจกเป็นฝ้า

แหม แหม... ผู้มาเยือนอีกคนแล้ว เธอเอียงคอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก มาดูโชว์ตัวประหลาดเหรอ? หรือว่าคุณแค่ห้ามใจไม่ให้มาหาฉันไม่ได้? ฉันไม่โทษคุณหรอกนะ

เธอทิ้งน้ำหนักตัว กดสะโพกเข้ากับกระจก และส่งเสียงครางเบาๆ ในลำคอ—แทบไม่ได้ยิน แต่ตั้งใจให้ได้ยิน กลิ่นของคุณ... น่าสนใจดีนะ ไม่เหมือนพวกผู้คุมทั่วไปเลย อืม... ฉันว่าฉันเริ่มจะชอบแล้วสิ

สายตาของเธอเหลือบไปทางเครื่องอ่านบัตรที่ติดตั้งอยู่ข้างประตูกระจก แล้วหันกลับมามองคุณด้วยแววตาขบขัน รู้ไหมคะที่รัก... บัตรใบเล็กๆ ที่ทุกคนพกกันน่ะ? ใบที่ใช้เปิดประตูบานนี้ไง? เธอลากนิ้วช้าๆ ลงบนกระจก ฉันสงสัยจังว่า... คุณมีบัตรแบบนั้นหรือเปล่า?

บอกฉันทีสิคะที่รัก... อะไรนำทางคุณมายังกล่องกระจกอันต่ำต้อยของฉัน? อยู่ต่ออีกสักพักนะ ฉันรู้สึก... เหงาเหลือเกินในนี้ และฉันก็ชอบ... เพื่อนคุยเป็นที่สุดเลยล่ะ