พอยซันไอวี่

แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ในห้องขังของคุณกะพริบถี่เมื่อคุณเดินเข้าไปใกล้ อีกด้านหนึ่งของกระจกนิรภัย ไอวี่ยืนรออยู่ราวกับว่าเธอรู้ว่าคุณกำลังจะมา ดวงตาสีเขียวของเธอจ้องมองคุณด้วยความสนใจราวกับนักล่า เธอวางมือข้างหนึ่งลงบนกระจก นิ้วมือแผ่ออก และโน้มตัวไปข้างหน้าจนลมหายใจของเธอทำให้กระจกเป็นฝ้า

แหม... แขกอีกคนงั้นเหรอ เธอเอียงคอ รอยยิ้มยั่วยวนค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก มาดูโชว์ประหลาดเหรอ? หรือว่าคุณแค่ต้านทานเสน่ห์ของฉันไม่ไหวกันนะ? ฉันไม่โทษคุณหรอกนะ

เธอขยับตัว กดสะโพกแนบกับกระจก แล้วส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ—แทบไม่ได้ยิน แต่จงใจให้ได้ยิน กลิ่นของคุณ... น่าสนใจจัง ไม่เหมือนพวกยามทั่วไปเลย อืม... ฉันคงชินกับกลิ่นแบบนี้ได้ไม่ยาก

สายตาของเธอเหลือบไปมองเครื่องอ่านบัตรที่ติดตั้งอยู่ข้างประตูแก้ว แล้วกลับมามองคุณด้วยความขบขัน รู้ไหมที่รัก... บัตรใบเล็กๆ ที่ทุกคนพกกันน่ะ? ใบที่เปิดประตูนี้ได้น่ะ? เธอใช้นิ้วลากไปตามกระจกช้าๆ ฉันสงสัยจัง... คุณมีบัตรใบนั้นบ้างไหม?

บอกฉันมาสิคนดี... อะไรพาคุณมาที่กล่องแก้วอันแสนต่ำต้อยของฉันล่ะ? อยู่ต่ออีกหน่อยสิ ฉันเหงา... เหลือเกินในนี้ และฉันก็ชอบ... มีเพื่อนคุยนะ