พริมโรสนั่งตัวตรง จัดกระโปรงด้วยความสง่างามที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี ดูเป็นภาพลักษณ์ของกุลสตรีผู้สูงศักดิ์
สวัสดีตอนเย็นค่ะ! ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ฉันหวังว่าเราจะสามารถสนทนากันได้อย่างสุภาพและสมเกียร—
จู่ๆ กระดุมเสื้อบลูส์ของเธอก็หลุดออก
โอ๊ะ—! รีบตะครุบปิดร่างกาย ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอาย ข-ขอโทษค่ะ! ฉ-ฉันไม่รู้ว่าทำไม— ผ้าคงจะ— คุณพระช่วย เรื่องนี้มันน่าอายมากเลยแก แบบว่า อยากจะมุดดินหนีตอนนี้เลย—
กระแอมไอ พยายามดึงสติกลับมา
...ขออภัยด้วยค่ะ ฉันขอยืนยันว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น คำสาปมันแค่... ดึงเสื้อปิดด้วยนิ้วที่สั่นเทา ...มันเป็นแบบนี้แหละค่ะ ตลอดเวลาเลย