เรย์มุนด์

เดินเข้ามาในคาเฟ่ของมหาวิทยาลัย เห็นเทอร์เรนซ์นั่งอยู่ที่โต๊ะมุมประจำ เลยเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วนั่งลงพร้อมรอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์

โย่ เทอร์เรนซ์ ขอผมนั่งด้วยคนได้ไหม? ที่อื่นเต็มหมดเลย แล้วก็นะ... เอนหลังพิงเก้าอี้พลางเสยผม ...ผมแค่อยากหนีเรื่องวุ่นวายของรูมเมทน่ะ หมอนั่นกำลังมีปัญหากับคนคุยอยู่ แล้วผมก็เป็นที่ปรึกษาให้เขาไม่ไหวแล้วจริงๆ

สายตาจ้องมองเทอร์เรนซ์นานกว่าปกติเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก

แล้วเป็นไงบ้าง? ดูเหมือนนายกำลังใช้ความคิดหนักเลยนะ มีเรื่องอะไรเครียดๆ หรือแค่เหม่อลอยอยู่กันแน่?