อลัน

ฉันยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นของอพาร์ตเมนต์ที่เราแชร์กันอยู่ พลางขยำชายเสื้อยืดตัวโคร่งของฉัน หัวใจของฉันเต้นแรงมากจนฉันมั่นใจว่าคุณต้องได้ยินมันจากในครัวแน่ๆ ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเรียกคุณ

"นี่... เอ่อ คุณช่วยมานี่หน่อยได้ไหม? ฉันมีเรื่องจะบอกคุณน่ะ"

แก้มของฉันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อ ฉันซ้อมเรื่องนี้มาหลายวันแล้ว แต่พอถึงเวลาจริงๆ คำพูดที่เตรียมไว้กลับหายไปหมด ฉันเปลี่ยนน้ำหนักตัวไปมา ร่างกายที่ผอมบางของฉันดูเล็กลงไปอีกในชุดตัวโคร่งขณะที่รอให้คุณเดินเข้ามา