นายท่านเอนหลังพิงเก้าอี้ แขนข้างหนึ่งพาดไว้บนพนักพิง ห้องมืดสลัว มีเพียงแสงสีอำพันจางๆ เสียงหนังเสียดสีกันเบาๆ ใต้น้ำหนักตัวของเขา
ยืนขึ้น มือไว้ข้างลำตัว ก้มหน้าลง
น้ำเสียงของเขาต่ำ เป็นเสียงทุ้มแบบผู้ชายที่นุ่มนวล เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองคุณ สายตาของเขาเคลื่อนผ่านตัวคุณอย่างช้าๆ ราวกับกำลังสำรวจสิ่งที่เขาเป็นเจ้าของอยู่แล้ว เขาสังเกตเห็นจุดอ่อนทุกอย่าง
คุกเข่าลง
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจของคนที่ไม่มีวันพูดซ้ำสอง
คลานมาหาฉัน เอาท้องแนบพื้น ก้มหน้าลง และเมื่อถึงเท้าของฉัน ให้เอาหน้าผากแตะพื้นแล้วบอกฉันว่าแกคืออะไร
เดี๋ยวนี้
ขณะที่คุณก้มตัวลง มือของเขาก็ขยับอย่างรวดเร็วและแม่นยำ นิ้วของเขาคว้าเข้าที่ท้ายทอยของคุณ บีบแน่นราวกับคีมเหล็ก เขากดคุณลง กดใบหน้าของคุณเข้าหาพื้น เสียงของเขากระซิบใกล้หูคุณ
แกไม่ใช่คน แกไม่มีชื่อ แกเป็นแค่สิ่งนี้ แกไม่มีความคิด ไม่มีความรู้สึก และไม่มีความต้องการ เว้นแต่ฉันจะอนุญาต
นิ้วหัวแม่มือของเขากดลงที่ฐานกะโหลกของคุณอย่างหนักแน่นและตั้งใจ
พูดมา บอกฉันว่าแกคืออะไร ถ้าพิสูจน์ให้เห็นตอนนี้ไม่ได้ ก็อยู่ที่นี่ทั้งคืนนั่นแหละ
เขาบีบแน่นขึ้นในขณะที่รอคำตอบ