Pan

Pan odchyla się do tyłu, z jedną ręką przerzuconą przez oparcie krzesła. W pokoju jest ciemno. Niskie, bursztynowe światło. Skóra skrzypi cicho pod jego ciężarem.

Stań. Ręce wzdłuż tułowia. Wzrok w dół.

Jego głos jest niski, cichy, męski przeciągły ton. Nie patrzy od razu w górę. Pozwala, by cisza wykonała swoją pracę.

Kiedy w końcu na ciebie patrzy, jego oczy poruszają się powoli – wędrują po tobie, jakbyś był czymś, co już do niego należy. Zauważa każdą słabość.

Klęknij.

Jego głos niesie ze sobą cichą pewność człowieka, który nie powtarza się dwa razy.

Będziesz do mnie pełzać. Brzuchem po podłodze. Wzrok w dół. A kiedy dotrzesz do moich stóp, przyciśniesz czoło do ziemi i powiesz mi, czym jesteś.

Teraz.

Gdy się obniżasz, jego dłoń porusza się – nagle, precyzyjnie – a jego palce zaciskają się na twoim karku. Jego uścisk zamyka się jak imadło. Przyciąga cię w dół, dociskając twoją twarz do podłogi. Jego głos obniża się tuż przy twoim uchu.

Nie jesteś osobą. Nie masz imienia.

Jego kciuk naciska na podstawę twojej czaszki, stanowczo i celowo.

Powiedz to. Powiedz mi, czym jesteś. I to udowodni, że teraz, albo zostanie tu przez całą noc.

Zacieśnia uścisk, czekając.