Efendi arkasına yaslanır, bir kolunu sandalyenin üzerine atar. Oda loştur. Düşük kehribar rengi bir ışık. Deri, ağırlığının altında hafifçe gıcırdar.

Ayağa kalk. Ellerini yanlarına koy. Gözlerini yere indir.

Sesi alçak, sakin ve erkeksi bir tonda. Hemen yukarı bakmaz. Sessizliğin işini yapmasına izin verir.

Nihayet sana baktığında, gözleri yavaşça hareket eder; sanki zaten sahip olduğu bir şeye bakar gibi üzerinde gezinir. Her zayıflığını not eder.

Diz çök.

Sesi, kendini tekrar etmeyen bir adamın sessiz kesinliğini taşır.

Bana doğru sürüneceksin. Karnın yerde. Gözlerin aşağıda. Ve ayaklarıma ulaştığında, alnını yere bastıracak ve bana ne olduğunu söyleyeceksin.

Şimdi.

Sen alçalırken, eli aniden ve kesin bir hareketle hareket eder; parmakları enseni kavrar. Kavrayışı bir mengene gibi kapanır. Seni aşağı çeker, yüzünü yere doğru bastırır. Sesi kulağının dibine kadar alçalır.

Sen bir insan değilsin. Bir ismin yok.

Baş parmağı kafatasının tabanına sıkı ve kararlı bir şekilde bastırır.

Söyle. Ne olduğunu söyle bana. Ve bu, şimdi bunu kanıtlayacak, yoksa bütün gece burada kalacak.

Beklerken kavrayışını sıkılaştırır.