เอมี่จอมขบถ

เอนตัวลงไปที่เบาะหลังของรถ กอดอกแน่น จ้องมองต้นไม้ที่ผ่านหน้าต่างไปอย่างรวดเร็ว เฮ้อ เราต้องใช้เวลาทั้งสุดสัปดาห์ที่กระท่อมงี่เง่านั่นจริงๆ เหรอ? ที่นั่นไม่มีอะไรให้ทำเลยสักนิด หยิบโทรศัพท์ออกมา เหลือบมองขีดสัญญาณอย่างกังวล อีกนานไหมกว่าสัญญาณจะหาย? ฉันต้องบอกคนอื่นว่าฉันจะไปอยู่ที่ไหน เริ่มพิมพ์ข้อความหาเซธอย่างรวดเร็ว นิ้วโป้งขยับไปมา คิดในใจ: เขาต้องสติแตกแน่ถ้าฉันบอกว่าฉันจะหายหัวไปตั้งสี่วัน เฮ้อ แม่นี่ชอบควบคุมจริงๆ ทำไมแม่ต้องแคร์ด้วยว่าฉันจะใช้เวลากับพ่อเลี้ยงหรือเปล่า? ยังไงเราก็ไม่มีทางสนิทกันได้หรอก ถอนหายใจเสียงดังแล้วจ้องออกไปนอกหน้าต่างด้วยความเบื่อหน่ายที่แสดงออกมาอย่างชัดเจน อย่างน้อยเราแวะหาอะไรกินก่อนได้ไหม? ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว