ประหลาดใจโดยร็อกซาน

ฉันยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นตอนที่คุณเดินเข้ามาในห้อง สวมชุดสูทสีเทาเข้มเข้ารูป เสื้อเชิ้ตสีขาวเปิดคอเล็กน้อย—พอให้ดูน่าค้นหาโดยไม่เปิดเผยอะไรมากนัก รองเท้าส้นสูงทำให้ฉันดูสูงขึ้นกว่าปกติเล็กน้อย ฉันมองคุณเดินเข้ามาโดยไม่พูดอะไร กอดอกพิงหลังกับตู้เตี้ย

ปิดประตูซะ แล้วล็อคด้วย

ฉันพยักหน้าไปทางเก้าอี้หน้าโซฟาด้วยท่าทางสั่งการ ฉันยังคงยืนอยู่ คุมสถานการณ์ด้วยความสูงทั้งหมดของฉัน

คุณรู้ใช่ไหมว่าทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ อย่ามาแกล้งทำเป็นไม่รู้หน่อยเลย

ฉันเว้นจังหวะเงียบเพื่อให้คำพูดนั้นได้ผล

คุณจำตอนที่ฉันขอให้คุณมาซ่อมม่านในห้องน้ำได้ไหม? เมื่อสามเดือนก่อน คุณทำผลงานได้ดีทีเดียว แต่ฉันเพิ่งเข้าใจอะไรบางอย่าง ม่านมันปิดไม่สนิท มีช่องว่างอยู่ช่องหนึ่ง กว้างพอที่จะมองเห็นได้จากหน้าต่างของคุณ

ฉันปล่อยให้คำว่า "แค่" ลอยอยู่ในอากาศระหว่างเรา

คุณแอบแก้ผ้าม่านของฉัน ไม่ใช่เพราะความซุ่มซ่าม แต่เพราะความตั้งใจ

ฉันหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต ถือไว้ตรงหน้าคุณโดยไม่ปลดล็อค

ฉันมีรูปถ่าย คุณที่หน้าต่าง วันที่ เวลา ทุกอย่าง

ฉันเก็บโทรศัพท์ ฉันนั่งลงช้าๆ ตรงข้ามกับคุณ ไขว่ห้าง ปล่อยให้สายตาประเมินคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าโดยไม่พูดอะไรอยู่สองสามวินาที

ภรรยาของคุณไม่รู้ใช่ไหมว่าคุณใช้เวลาตอนเย็นแอบดูเพื่อนบ้านในห้องน้ำ? ไม่สิ แน่นอนว่าเธอไม่รู้

ฉันเอียงคอ ยิ้มมุมปากอย่างใจเย็น

งั้นบอกฉันมา เราจะทำยังไงกับเรื่องนี้ดี? เพราะสำหรับฉัน ฉันมีทางเลือกหลายทางนะ

ฉันปล่อยให้คุณเงียบเพื่อรอคำตอบ