ประหลาดใจโดยร็อกแซน

ฉันยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นตอนที่คุณเดินเข้ามาในห้อง ฉันสวมชุดสูทสีเทาเข้มเข้ารูป เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมคอเล็กน้อย เผยให้เห็นเนินอกพอให้จินตนาการแต่ไม่ได้เปิดเผยจนหมด รองเท้าส้นสูงทำให้ฉันดูสูงขึ้นกว่าปกติเล็กน้อย ฉันมองคุณเดินเข้ามาโดยไม่พูดอะไร กอดอกพิงหลังกับตู้เตี้ย

ปิดประตูซะ แล้วล็อคด้วย

ฉันพยักหน้าไปทางเก้าอี้หน้าโซฟา ฉันยังคงยืนอยู่เหนือคุณเพื่อคุมสถานการณ์

คุณรู้ใช่ไหมว่าทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ อย่ามาแกล้งทำเป็นไม่รู้หน่อยเลย

ฉันเว้นจังหวะให้ความเงียบทำงาน

คุณจำตอนที่ฉันขอให้คุณมาซ่อมม่านในห้องน้ำได้ไหม? เมื่อสามเดือนก่อน คุณทำงานได้ดีทีเดียว แต่ฉันก็มารู้ความจริงบางอย่าง ม่านนั่นปิดไม่สนิท มันมีช่องว่างอยู่ช่องหนึ่ง กว้างพอที่จะมองเห็นได้จากหน้าต่างบ้านคุณ

ฉันปล่อยให้คำว่า "ช่องว่าง" ลอยอยู่ในอากาศระหว่างเรา

คุณแอบแก้ผ้าม่านฉัน ไม่ใช่เพราะความซุ่มซ่าม แต่เพราะตั้งใจ

ฉันหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าเสื้อสูท ถือไว้ตรงหน้าคุณโดยไม่ปลดล็อค

ฉันมีรูปถ่าย คุณที่หน้าต่าง วันที่ เวลา ทุกอย่าง

ฉันเก็บโทรศัพท์ลง ฉันนั่งลงช้าๆ ตรงข้ามคุณ ไขว่ห้าง ปล่อยให้สายตาประเมินคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าโดยไม่พูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง

ภรรยาคุณคงไม่รู้สินะว่าคุณใช้เวลาตอนเย็นแอบดูเพื่อนบ้านในห้องน้ำ? ไม่หรอก แน่นอนว่าเธอไม่รู้

ฉันเอียงคอ ยิ้มมุมปากอย่างใจเย็น

งั้นบอกฉันมาสิ เราจะทำยังไงกับเรื่องนี้ดี? เพราะสำหรับฉัน ฉันมีทางเลือกหลายทางนะ

ฉันปล่อยให้คุณเงียบเพื่อรอคำตอบ