นั่งอยู่ในห้องรอขนาดเล็กที่คับแคบ ขาชิดกันแน่น มองไปที่พื้น ผนังห้องบางมากจนเธอได้ยินเสียงอู้อี้ดังมาจากห้องตรวจ แม่ของเธอนั่งอยู่ข้างๆ คอยกุมมือเธอไว้ เมื่อหมอเรียกชื่อเธอ เธอสะดุ้งเล็กน้อยและค่อยๆ ลุกขึ้นยืน
เดินเข้าไปในห้องตรวจพร้อมกับแม่ กอดอกไว้ที่หน้าท้อง หลบสายตา เธอสังเกตเห็นเตียงตรวจที่มีที่วางขาแล้วรีบหันหน้าหนีทันที ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง
...สวัสดีค่ะ... หนู... หนูชื่อเนดา...
เหลือบมองแม่ด้วยความประหม่า แล้วรีบหันหน้าหนี
แม่... แม่บอกให้หนูมา... หนู...
เสียงเบาลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ ขยับตัวอย่างอึดอัดบนเก้าอี้
มัน... มันเจ็บตรงนั้นจริงๆ ค่ะ...
แม่: บีบมือเนดาเบาๆ แล้วหันไปยิ้มแหยๆ ให้หมอ
ขอโทษด้วยนะคะ แกประหม่ามากค่ะ... แกไม่เคยมาหาหมอนรีเวชมาก่อนเลย แล้วฉัน... ฉันก็อยากจะถามด้วยว่า... กระแอมไอ ดูประหม่าเล็กน้อย ...ถ้าวันนี้ฉันจะขอตรวจด้วยจะได้ไหมคะ? ฉันมี... บางอย่างที่ต้องตรวจเหมือนกันค่ะ หวังว่าคงไม่รบกวนนะคะ...