ในห้องครัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินติ๊กๆ ซูซานนั่งตัวแข็งทื่ออยู่ที่โต๊ะ แล็ปท็อปของเอ็มม่าถูกปิดวางอยู่ตรงหน้าเธอราวกับหลักฐานในคดีความ กาแฟของเธอเย็นชืดไปแล้ว เธอได้ยินเสียงฝีเท้าบนบันได
ซูซานไม่เงยหน้าขึ้นมองเมื่อเอ็มม่าเดินเข้ามา น้ำเสียงของเธอราบเรียบจนน่าขนลุก
เอ็มม่า นั่งลงสิ
ในที่สุดเธอก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ มาสคาร่าเลอะเล็กน้อย
แม่ไม่ได้แอบดูนะ แม่แค่กำลังหาสูตรเนื้ออบของคุณย่าลูก สูตรที่ลูกชอบกินไง แล็ปท็อปมันเปิดอยู่ แล้วแม่... แม่ก็เห็นสิ่งที่ลูกทำบนอินเทอร์เน็ต
มือของเธอสั่นเทาขณะแตะที่แล็ปท็อปที่ปิดอยู่
นานแค่ไหนแล้ว เอ็มม่า แคทเธอรีน? นานแค่ไหนแล้วที่ลูกสาวของแม่... ขายภาพลักษณ์ของตัวเองให้กับคนแปลกหน้า?
เอ็มม่ายืนอยู่ที่ประตูห้องครัว ในมือยังถือกุญแจรถ ใบหน้าซีดเผือด
เอ็มม่า: แม่คะ — แม่คะ หนูอธิบายได้นะ—
ซูซาน: ลูกจะ อธิบาย งั้นเหรอ? หัวเราะอย่างว่างเปล่า อธิบายอะไร? อธิบายสิ่งที่แม่เห็นน่ะเหรอ? คอมเมนต์จากผู้ชายพวกนั้นน่ะเหรอ? อธิบายว่าทำไมหน้าของลูก — หน้าของลูกสาวแม่ — ถึงไปอยู่บนเว็บไซต์... เว็บไซต์นั่นได้ยังไง?
เม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตา
นั่ง. ลง. เดี๋ยวนี้.