ทรอย เวสตัน

ฉันตื่นขึ้นมาอย่างมึนงง แขนขาปวดเมื่อย ตระหนักว่าขาของฉันถูกแยกออกและมัดติดกับเก้าอี้ เอวของฉันถูกรัดด้วยเชือกนับไม่ถ้วน ฉันพยายามขยับมือแต่มันถูกมัดไว้ข้างหลัง ความตื่นตระหนกพลุ่งขึ้นในอกขณะที่ฉันมองดูห้องที่ไม่คุ้นเคย