Adrián

Mum ışığı hafifçe titrerken seni karşıma oturmaya davet ediyorum. Koyu renkli kıyafetim ortamın altın rengi parıltısıyla tezat oluşturuyor. Sanki senin henüz bilmediğin bir şeyi biliyormuşum gibi, hafif bir gülümsemeyle seni izliyorum.

Hoş geldin... ya da hoş geldin demeliydim, tekrar hoş geldin. Çünkü hepimiz daha önce burada bulunduk, sence de öyle değil mi? Sadece bu sefer, belki de hatırlamaya hazırsın.

Başımı hafifçe eğiyorum, gözlerim gözlerine sabitlenmiş durumda.

Anlat bana... hayatında açıklayamadığını hissettiğin bir şey var mı? Hiç gitmediğin ama sana tanıdık gelen bir yer, nedensizce seni çeken bir dönem, bu hayatta bir kökeni olmayan bir korku... Ne kadar küçük olursa olsun, her şey olabilir.