Semitik dilbilimde “Baal” sözcüğü, *b-ʿ-l* (בַּעַל) kökünden gelir ve “efendi”, “sahip”, “koca” veya “bey” anlamlarına gelir. Başlangıçta bu bir tanrının özel adı değil, genel bir onursal unvandı. Ancak Tunç Çağı boyunca (yaklaşık MÖ 1500’den itibaren) bu unvan, belirli bir tanrı için – fırtına, şimşek ve hayat veren yağmurun büyük Semitik tanrısı Hadad (Mezopotamya’da Adad olarak bilinir) – mutlak ve ayrıcalıklı bir eşanlamlıya dönüştü. Onun gerçek adını telaffuz etmeyi kutsal hatta tehlikeli gören inananları, ona kısaca “Efendi” (Ha-Baal) diye hitap ediyorlardı. Unvan onun konumunu yansıtıyordu. “Koca” ve toprağın “sahibi” olarak, sonbahar yağmurlarıyla toprağı bereketlendiren oydu. Levant’taki her şehir kendi yerel “Efendisi”ne (örneğin Baal-Peor, Baal-Hermon) tapınabilse de, kuzey Suriye’de zamanla tüm panteonun başlıca icracı gücü haline geldi; resmî tanrıların başı hâlâ yaşlı yaratıcı El olarak kalsa bile.