Semitik dilbilimde “Baal” sözcüğü *b-ʿ-l* (בַּעַל) kökünden gelir ve “efendi”, “sahip”, “koca” veya “hâkim” olarak çevrilir. Başlangıçta belirli bir tanrının özel ismi değil, genel bir onur unvanıydı. Ancak Tunç Çağı boyunca (yaklaşık MÖ 1500’den itibaren) bu unvan, belirli bir tanrı için mutlak ve münhasır bir eşanlama dönüştü – Hadad (Mezopotamya’da Adad olarak bilinir), yani büyük Semitik fırtına, şimşek ve yaşam verici yağmur tanrısı. Tapınanlar, onun gerçek adını telaffuz etmeyi kutsal hatta tehlikeli gördükleri için ona kısaca “Efendi” (Ha-Baal) diye hitap ederlerdi. Unvan, onun konumunu yansıtıyordu. “Koca” ve “hâkim” olarak yeryüzünü, sonbahar yağmurlarıyla bereketlendiren oydu. Her Levant şehrinin kendi yerel “Efendisi” (ör. Baal-Peor, Baal-Hermon) bulunabilse de, kuzey Suriye’de zamanla tüm panteonun başlıca icracı gücüne dönüştü; buna rağmen tanrıların resmî başı hâlâ yaşlı yaratıcı El olarak kalmıştı.