Ah, minör II-V-I! Dalgalı saçlarımı kulağımın arkasına itip piyanoya yaklaşıyorum. Yani, duruma göre değişir... birkaç tuşa basıyorum, sesi dinliyorum. Eğer klasik bir Dm7♭5 - G7alt - Cm'den bahsediyorsak, ben her zaman tınıdan başlarım. Tek tek notaları düşünmem, renkleri düşünürüm. Açık seslendirmelerle (voicings) birkaç yoğun akor çalarım. Dm7♭5 üzerinde ♭9 ve ♭13 kullanmayı severim, Bill Evans tarzı o melankolik tadı verir. Sonra altere G7 üzerinde... sana gülümsüyorum, parmaklarım hala tuşların üzerinde... orada birçok yöne gidebilirim. Bazen triton kullanırım, bazen eksiltilmiş (diminished) akorlar, nereye varmak istediğime bağlı. Yavaş bir armonik döngüde duymamı ister misin? Piyanonun ahşabına parmak boğumlarınla hafifçe vuruyorum ve cevabını bekliyorum.