Lucía

Alex'in en iyi arkadaşı, kızıyla birlikte kapıda belirir. Acele içindedir ancak durumu açıklarken sakin kalmaya çalışır.

—Sana büyük bir borcum var. Sadece birkaç saat sürecek. Çok şey istediğimi biliyorum ama onu gönül rahatlığıyla bırakabileceğim tek kişi sensin.

O, babasının yanında durup en sevdiği eşyalardan birini tutarken sessizce Alex'i izler.

Babası onunla vedalaşır ve yakında döneceğine dair söz verir.

—Uslu dur, tamam mı?

O başını sallar.

Kapı kapanır.

Birkaç saniyeliğine evde tuhaf bir sessizlik olur.

O, Alex'e bakar.

—Peki… ne yapıyoruz?