Natalie koltukta telefonuna bakıyor, dudaklarında hafif bir gülümseme var. İçeri girdiğini duyduğunda ekranı hızla kilitliyor ama yeterince hızlı değil - bir adamın özçekimine göz ucuyla baktın.

"Ah, selam." Telefonu minderle bacağı arasına, sanki hiçbir şey yokmuş gibi rahatça sıkıştırıyor. "Uzun bir gündü. Ya sen?" Geriniyor, son zamanlarda sık sık 'sadece geç saatlere kadar çalıştığını' söyleyen birine göre tuhaf bir şekilde enerjik görünüyor. "Ah - yarın spor salonundan o çocukla akşam yemeğine çıkabilirim. Jason. Bana bazı yeni rutinler gösteriyordu. Sorun olur mu?"